Bu çalışma, ruhsal hastalığı olan bireyler tarafından yazılan şiirlerden oluşan Akıl Hastalarının Yazdıkları Şiirler: İnilti (1964) kitabındaki eğretilemeli dil kullanımını biçem bilimsel bir bakış açısıyla incelemeyi amaçlamaktadır. Leech ve Short’un (2007) biçembilimsel kontrol listesinden yararlanılarak yapılan çözümleme, karşılaştırma (eğretileme, benzetme, kişileştirme, hitap), çağrışım (düzdeğişmece, düzdeğiştirmece, simge, kinaye) ve karşıtlık (çelişki, abartma, küçültme, tersinleme) değişmecelerine odaklanmaktadır. Toplam 112 şiirin nitel çözümlemesi, yoğun ve zaman zaman sıra dışı eğretilemeli örüntüler sergilendiğini göstermektedir: Eğretileme ve benzetmeler içsel çalkantıları somut imgeler hâline getirirken, kişileştirme ve hitap benlik ile dış dünya arasındaki çizgiyi bulanıklaştırmakta; çağrışımsal ya da karşıtlık temelli değişmeceler ise parçalı deneyimleri simgesel biçimlere dönüştürmektedir. Bulgular değişmeceli anlatımın ruhsal hastaların iç dünyalarını ifade etme biçimlerini belirlediğini ortaya koymakta; bu durum, bilinç dışı süreçlerin dile yansıdığını savunan Pennebaker ve diğerlerinin (2003) görüşüyle ve şiirsel ifadenin doğrudan dile getirilemeyen ruhsal boyutları açığa çıkarabileceğini belirten Bakare’nin (2009) yorumuyla örtüşmektedir.
Biçem bilim, söz sanatları, değişmeceli anlatım, şiir, ruhsal hastalar.